آرشیو نویسنده : صادق

چرا نوشت افزارهای ایرانی نتوانسته اند نبض بازار را در دست بگیرند؟

سالهای زیادی است که شخصیتهایی همچون بن تن، باب اسفنجی، مرد عنکبوتی و… در غالب نوشت افزار و کیف مدارس همبازی کودکان و فرزندان ما شده اند و در این میان نبود چشم انداز و سازو کار صحیح و مشخص برای تغییر فضای ایجاد شده کاملا محسوس است. خوشبختانه امسال در حرکتی تحسین برانگیز با دعوت از تعدادی از تولید کنندگان نوشت افزار داخلی و گرد آوری آنان در نمایشگاه ایران نوشت حرکت و جریان مناسبی در راستای توانمند سازی تولید کنندگان در بازارهای داخلی صورت گ رفت.

بر اساس آمارها سهم ایران از بازار میلیاردی نوشت افزار کمتر از پنج درصد است و اکنون این بازار در تسخیر تولیدات کشورهای خارجی مانند چین ، ترکیه، اندونزی، امارات و… می باشد. در این میان 75 درصد نوشت افزار از چین وارد می شود. بر اساس آمار گمرک در چهار ماه نخست سال جاری بیش از 73 تُن مداد نوکی وارد کشور شده است که ارزش دلاری این میزان واردات 518 هزار دلار و ارزش ریالی آن بیش از یک میلیارد و 577 میلیون تومان بوده است. هم چنین در این مدت بیش از 505 تن خودکار به کشور وارد شده است که ارزش دلاری آن برابر دو میلیارد و 423 هزار دلار و ارزش ریالی آن بیش از هفت میلیارد تومان در گمرک به ثبت رسیده است.

در داخل کشور برخی اقلام نوشت افزار مانند دفتر، مداد، پاک‌کن و… با کیفیت بسیار بالا تولید می شوند، اما متاسفانه کمبود نقدینگی و وام‌های بانکی با بهره بالا باعث افزایش هزینه های تولیدات داخلی و کاهش قدرت رقابت با تولیدات خارجی شده است. بنابراین یکی از راه‌کارهای رونق صنعت نوشت افزار حمایت از تولیدکنندگان با در اختیار قرار دادن وام‌های کم بهره بانکی خواهد بود، که ضمن کاهش هزینه های تولید ، قدرت رقابت پذیری تولیدکنندگان در بازارهای داخلی را افزایش می دهد. در همین راستا افزایش واردات نوشت افزارهای ارزان و بی کیفیت کشورهای خارجی مانند چین ضربه ی سنگینی به صنعت نوشت افزار داخلی محسوب می شود. مواد اولیه و ظرفیت برای تولید نوشت افزار در داخل کشور به اندازه کافی وجود دارد، اما واردات بی رویه و غیر ضروری نوشت افزار باعث صدمه دیدن این صنعت در داخل کشور شده است. در همین راستا از جمله دلایل دیگر پایین بودن فروش نوشت افزار داخلی قیمت بالای آن و در پاره ای از مواقع کیفیت نامناسب و نبود طراحی و رنگ آمیزی جذاب برای کودکان می باشد.

به موازات نکاتی که بیان شد یکی از برجسته ترین فاکتورها در انتخاب نوشت افزار توسط کودکان ، شخصیتهای درج شده بر روی نوشت افزارها است. در واقع غول های رسانه ای دنیا با شخصیت پردازی و خلق آثار انیمیشنی ، کارکترهای انیمیشنی خود را در دل بچه ها جا کرده اند و علاوه بر صفحه ی تلویزیون ، در نوشت افزار ها هم حضور جدی و فعال دارند و به این ترتیبدر یک زنجیره‌ی کاملا به هم پیوسته کارکترهای خلق شده‌ی انیمیشنی این بار توسط کیف، کتاب، دفتر، مداد و… به خانه های ما وارد می شوند. از گذر این بحث باید دقت کرد که در فروش نوشت افزار مسئله مهمی مانند معرفی شدن کارکتر و شخصیت پردازی انیمیشنی نیز تاثیر فوق العاده ای خواهد داشت، بنابراین در داخل نیز باید ابتدا با ساخت انیمیشنهای جذاب و خلق کارکترهای خوب و مناسب، با کودکان ارتباط برقرار کرد و سپس در یک زنجیره ی تامین به هم پیوسته ، تولید کنندگان نوشت افزار را به سمتی سوق داد که در نوشت افزارهای تولیدی خود از آن کارکترها استفاده کنند تا بدین ترتیب فرهنگ بومی ، ایرانی اسلامی توسط انیمیشن و نوشت افزار به کودکان ما معرفی شود.

خوشبختانه امسال در یک حرکت منسجم با گردآوری 50 تولید کننده‌ی نوشت افزار در نمایشگاه ایران نوشت سعی بر آن شده است تا با استفاده از کارکترهای محبوب انیمیشن های ایرانی، نوشت افزار هایی با فرهنگ ایرانی اسلامی در دست کودکان قرار گیرد. در این نمایشگاه تعداد 100 طرح جدید از نمادهای ایرانی اسلامی که توسط انیمیشن ها و کارکترهای آن به کودکان معرفی شده بودند، شرکت داشتند. در نوشتار بعدی توضیحات تکمیلی در مورد نمایشگاه ایران نوشت خواهیم آورد.

نویسنده: سید میلاد علیزاده

منبع

باشگاه خبرنگاران

نبود «کاراکتر»، محصولات فرهنگی ایرانی را شکست می‌دهد

ناتوانی در شکل دادن به جهان‌های معنادار همبسته با همه انواع محصولات فرهنگی مسئله‌ای است در سال‌های اخیر به شکلی فراگیری عنصر نفوذ و تاثیرگذاری را از حوزه‌های مختلفی چون شعر، داستان، سینما، تئاتر، نقاشی و… ایرانیان سلب کرده است؛ در چنین فضایی ما با انواع فرم‌ها و نحله‌ها و بازیهای پر آب و رنگ هنری و فرهنگی مواجه‌ایم، بدون اینکه «جهانِ معنادار اثر» در حاشیه آنها قابل درک و دریافت باشد و این اثر یا محصول فرهنگی و هنری بتواند با خلق معنایی نو، تاثیر و نفوذی را بر مخاطب یا مصرف‌کننده‌اش بگذارد. در کنار فرهنگ‌سازی از طریق اسباب‌بازی و محصولات فرهنگی، پیوست‌های فرهنگی هم قابلیت بالایی دارد که گویی هنوز جایگاه فرهنگی‌اش را پیدا نکرده است. با توجه به پرونده «باربی/سارا؛ سرنوشت دو جهان»، دریافته‌ایم پیوست‌های فرهنگی از ارکان اصلی محصولات فرهنگی است و باید به آن توجه و بها داده شود. سعید حسینی مدیرعامل مجمع نوشت‌افزار از نبود «کاراکتر» در انیمیشن‌ها، اسباب‌بازی و… نام می‌برد و شخصیتی که کودکان آن را دوست داشته باشند و برایشان جذاب باشد بسیار کم وجود دارد. این گفتگوی مهر با سعید حسینی است.

زمانی‌که از تاثیرات صنایع فرهنگی در جامعه صحبت می‌کنیم یعنی حوزه‌های این بخش مانند تولید اسباب‌بازی‌ها، ساخت انیمیشن، عرضه کتاب‌های مصور و … به صورت زنجیره‌وار در چرخه تولیدات انبوه قرار بگیرد، اگر بخواهم به طور مصداقی بیان کنم اگر اسباب‌بازی تولید می‌شود برای شناساندن و معرفی آن احتیاج به پیوست‌های فرهنگی داریم، به عنوان مثال، کتاب‌های مصور تولید شود یا انیمیشن‌اش ساخته شود تا در ذهن و ناخودآگاه کودک بنشیند و در مواجه با اسباب‌بازی یا لوازم‌التحریر با شخصیت آن بیگانه نباشد، همان‌گونه که می‌بینیم شخصیت‌ کارتونی «باربی»، «فروزن»، «باب‌اسفنجی»، «بتمن»، «اسپایدرمن»، «سونیک» و … برایشان جذابیت دارد و به دنبال دفترهای فانتزی نقاشی و مشق این شخصیت‌ها هستند، مسلما برای انتقال فرهنگ بومی‌مان نیازمند شخصیت قوی در حوزه اسباب‌بازی و انیمیشن هستیم، چرا در خلق «شخصیت» در حوزه صنایع فرهنگی ضعیف عمل کرده‌ایم، نقطه ضعف این مسئله کجاست؟

بله! موضوع پیوست فرهنگی کاملاً درست است همچنین ضعفش در نوشت‌افزار و حوزه‌های دیگر هم وجود دارد؛ در حال حاضر، در بحث کودک و نوجوان در فضای کاراکتر محور ایستاده‌ایم که این بخش تقویت شود. مسلما مرادمان از پیوست فرهنگی بخشی‌اش همان کاراکتر است که ما شخصیت‌های محبوبی نداریم تا کودکان او را دوست داشته باشند، در درجه بعدی بر روی محصولات بنشیند و به بازار عرضه شود.

پیرو پرونده‌ای که شما در خبرگزاری راه‌اندازی کردید و تیتر مناسبی که زده‌اید، همچنین مقام معظم رهبری به این موضوع اشاره داشتند که از دلایل شکست عروسک‌های «دارا و سارا» نبود پیوست‌های فرهنگی است. در کنار پیوست فرهنگی، بحث شخصیت‌پردازی هم وجود دارد. شخصیتی که کودکان به آن علاقه داشته باشند و به سمت آن جذب شوند. نبود شخصیت جذاب و مناسب در تمام حوزه‌ها همانند اسباب‌بازی، لوازم اتاق خواب، پوشاک، تم‌تولد، مواد غذایی و بهداشتی نمود پیدا کرده است، این ضعف تنها در نوشت‌افزار نیست.

اما از سال ۹۱، در حوزه نوشت‌افزار، اتفاقات قابل ملاحظه‌ای به وجود آمد برای برای تولیدکنندگان و هم خانواده‌ها این دغدغه ایجاد شد که محصولی را تولید و خریداری کنند که با فرهنگ بومی خودمان سازگاری داشته باشد. در آن‌سال‌ها همزمان با پخش سریال‌های چون شهیدبابایی، مختارنامه و شکرستان سعی در برجسته کردن شخصیت‌ها و انعکاس آن در نوشت‌افزار کردیم. البته برخی از این طرح‌ها برای کودکان مناسب نیست و در رده سنی آنان قرار نمی‌گیرد اما توانسته‌ایم ارتباط اولیه را برقرار کنیم تا این فرصت را مغتنم بشماریم و خلاء‌ای‌ که در بازار وجود داشت را پُر کنیم.

در سال‌های اولیه با تولیدکنندگان محدود بر روی شخصیت‌های اصیل ایرانی کار کردیم اما زمانی‌که در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نمایشگاه نوشت‌افزار برگزار کردیم و عکس‌العمل خانواده‌ها را به صورت مستقیم نسبت به کالاها رصد کردیم، سعی در اصلاح نادرستی‌ها و کژی‌ها داشتیم. البته اطلاع‌رسانی دقیق رسانه‌ها ما را به این خودباوری رساند که اگر بخواهیم، می‌توانیم گام‌های موثری در این زمینه برداریم.

تقریبا در این ۵، ۶ سال فعالیت فشرده و گسترده در حوزه نوشت‌افزار هر کاراکتری که در حوزه کودکان ظرفیت داشت را کار کردیم همانند، «کلاه‌قرمزی»، «شکرستان»، «شاهزاده روم»، «جناب‌خان»و… برای محصولات نوجوانان از الفبا، معماری فارسی، جغرافیا، مکان‌های قدیمی و تاریخ استفاده کردیم که برخی‌ از این مولفه‌ها مابه‌ازای خارجی هم دارند مانند برج ایفل که حجمی از محصولات ما را گرفته است.

قرار گرفتن مثلث مردم، رسانه‌ها و تولیدکننده‌ها در کنار هم، اتفاق خوبی را رقم می‌زند. زیرا حمایت جدی از لحاظ منابع و تسهیلات از سوی دولت نداشته‌ایم، اما با حمایت مردم جریانی را آغاز کرده‌ایم که این جریان روزبه‌روز گسترده‌تر و بزرگ‌تر شده است و تولیدکنندگان بیشتری به این حوزه ورود پیدا کردند.

روزی که شروع کردیم طراحی‌ها خیلی مطلوب نبود زیرا طراحان با ذهنیت طرح‌های خارجی تصویرسازی را انجام می‌دادند ولی بعد از ۴، ۵ سال، در محصولات تنوع، بلوغ و کیفیت را می‌بینیم، به نظرم این دغدغه و بلوغ هم باید در حوزه اسباب‌بازی اتفاق بیفتد. البته تشکیل انجمن تولیدکنندگان اسباب‌بازی نوید خوبی برای کارهای جمعی افراد دغدغه‌مند در این فضا است.

قرار گرفتن مثلث مردم، رسانه‌ها و تولیدکننده‌ها در کنار هم، اتفاق خوبی را رقم می‌زند. زیرا حمایت جدی از لحاظ منابع و تسهیلات از سوی دولت نداشته‌ایم، اما با حمایت مردم جریانی را آغاز کرده‌ایم که این جریان روزبه‌روز گسترده‌تر و بزرگ‌تر شده است و تولیدکنندگان بیشتری به این حوزه ورود پیدا کردند.

اگر بگوییم در حوزه نوشت‌افزار صنعتی شدیم، باید از ساختار و چرخه‌ای منسجم از ساماندهی تولید، توزیع، ترویج و فروش نام ببریم، آیا در این حوزه‌ها توانسته‌ایم موفق باشیم و بگوییم که ما در حوزه نوشت‌افزار صنعتی شده‌ایم، با توجه به اینکه شما در جایی گفته‌اید کشورمان در این حوزه به‌قدری توانا شده که نیازهای خاورمیانه را تامین می‌کند؟!

نمی‌توانیم کاملا بر این امر صحه بگذاریم که به خودکفایی رسیده‌ایم تا همه نیاز داخل را پوشش دهیم، ولی به اکوسیستمی رسیدیم که بگوییم اجزایی دقیق و جزئی داریم. به نظرم می‌توانیم تلقی صنعت را داشته باشیم، تولیدکننده‌های قدرتمندی داریم در برخی حوزه‌ها توان اینکه کامل نیاز داخل را برطرف کنیم، وجود دارد اما خلاءهای زیاد هست که باید تقویت شوند ولی در این چند سال رشد خوبی داشته‌ایم، به واسطه جریانی که ایجاد شده و جایگاهی که در حوزه نوشت‌افزار کسب کردیم، صنعت اسباب‌بازی هم می‌تواند استارت خوبی بزند.

آقای حسینی، شما بیان کردید که در حوزه نوشت‌افزار می‌توانیم تلقی صنعت را داشته باشیم اما همچنان نمی‌توانیم تماما و کاملا نیازهای تولیدات داخل را پوشش دهیم، چه عواملی مانع این موضوع شده که صنعت منسجم، نداشته باشیم؟

دو موضوع مهم و اصلی از موانع صنعتی شدن در درجه اول محیط کسب‌وکار در ایران است یعنی صنعت ما کامل شکل گرفته اما انگیزه‌ای برای سرمایه‌گذاری جدید وجود ندارد بیشتر از لحاظ بیمه، مالیات و سرمایه‌گذاری‌ها مشکل داریم اما می‌بینیم که در شرایط سخت باز هم دست به تولید می‌زنیم. موضوعی دیگری که ابتدای صحبت‌هایم به آن اشاره کردم و به صنعت نوشت‌افزار مرتبط نمی‌شود بحث کاراکترسازی است که باید شکل بگیرد.

مگر ما در حوزه انیمیشن، کارتون و اسباب‌بازی کاراکتر کم داریم؟ می‌توانیم شخصیت‌های عروسکی «کلاه قرمزی»، «مجموعه شکرستان»، انیمیشن «فیلشاه» و «شاهزاده روم» و… را در حوزه نوشت‌افزار به تولید انبوه برسانیم؟

احسنت درست می‌گویید. نکته اصلی اینجاست که این انیمیشن‌ها و کارتون‌ها تا زمانی‌که روی آنتن تلویزیونی و سینمایی هستند، محبوبیت دارند اگر پخش آن‌ها در صداوسیما تمام شود، بلافاصله افت می‌کنند و قابلیت تولید ندارند زیرا در ذهن کودکان دور می‌شود و دیگر دوست‌اش ندارند و موج طرفداری از این‌ها کاهش پیدا می‌کند.

چطور شرکت «متل» شخصیت‌ عروسکی «باربی» را توانسته سالیان سال محبوب نگه‌دارد، آن‌ها با برنامه‌ریزی دقیق و استراتژی فرهنگی باربی را در صدر اسباب‌بازی‌ها گذاشته‌اند و همچنان «باربی» انتخاب کودکان است!

البته «باربی» در میان عروسک‌های مختلف اروپایی خیلی روی بورس نیست اما در رده‌های اول پرطرفدارترین‌ها هست، ما نمی‌توانیم محصولات «باربی» را با اسباب‌بازی‌ها و اکسسوری‌مان مقایسه کنیم، زیرا شرکت سازنده «باربی» فعالیت‌های گسترده تلویزیونی دارد، انیمیشن‌ها زیادی در این زمینه ساخته‌اند، حضور مستمر در توزیع و تبلیغات وسیع در فضاهای مجازی دارند. ببینید انیمیشن‌ یا کارتون‌هایی که هر روز برای کودکان نمایش داده می‌شود در تاثیر آن شخصیت  بسیار موثر است در حالیکه ما از چنین رویداد مهمی غافل هستیم.

در تبلیغات هم بسیار ضعیف عمل کردیم!

بله تبلیغ و ترویج.

البته غفلت در این حوزه وجود داشته، واگرنه ما برنامه تلویزیونی «کلاه‌قرمزی» را داریم که هم برای کودکان و هم بزرگسالان جذابیت دارد و پرطرفدار است و این پتانسیل و قابلیت را دارد سری اسباب‌بازی، لوازم‌التحریر و… آن تولید شود، اما ما از فرصت‌ها به‌خوبی استفاده نمی‌کنیم، تا چه حد با این پیش‌فرض موافق هستید؟

بله! مجموعه «کلاه‌قرمزی» خوب هست اما مشکلی که برای برخی از این برنامه‌ها و کاراکترها ایجاد شده، موضوع «مالکیت» و «تجاری‌سازی» آن است زیرا یا این برنامه‌ها تولیدات صداوسیما هستند یا میان این سازمان با تهیه‌کننده اختلافاتی وجود دارد که نمی‌توان شخصیت‌ کارتونی را در صنایع فرهنگی و پیوست‌های آن کار کرد به عنوان مثال قصد داشتیم شخصیت‌ کلاه قرمزی را برای حوزه نوشت‌افزار استفاده کنیم اما به ما اجازه ندادند یا چند ماه پیگیر عروسک «جناب‌خان» بودیم که تولیدکنندگان نوشت‌افزار می‌توانستند این عروسک را الگو قرار دهند اما نتوانسته‌ایم و تکلیف این کاراکتر در سیستم همچنان مشخص نشده است، این امر میان خالقان و تهیه‌کنندگان انیمیشنی و تلویزیونی جا نیفتاده و فرآیند برایشان تعریف نشده که بتوانند وارد این حوزه‌ها شوند.

در دنیا زمانی که انیمیشنی اکران می‌شود تمام بازار پُر از محصولات اکسسوری، لوازم شخصی، کالاهای اتاق خواب، لوازم‌التحریر و نوشت‌افزار می‌شود و چند برابر اکران‌اش، در ابعاد تجاری‌سازی به فروش می‌رسد اما در ایران چنین نگاهی وجود ندارد که می‌توان از این رویدادها، اتفاقات موثر فرهنگی و اقتصادی رقم زد.

برای تقویت یک صنعت ملی و بومی، شدیدا نیازمند مدیریت واردات و صادرات کالاهای مرتبط با آن صنعت هستیم. تا چه حد سیاست‌های وارداتی و صادراتی اسباب‌بازی در کشور هماهنگ با هدف تقویت و رشد این صنعت است و تا چه حد واردات غیرقانی و بی‌ضابطه یا منفعت‌طلبانه دلال‌ها به این تولیدات و صنایع آسیب رسانده است؟ ما یک بسته مدادرنگی از برند «استدلر» می‌خریم که تولید اصلی آلمان نیست بلکه چینی است و کالاهای چینی بازار را قبضه کرده‌اند که نه کیفیت محصول آلمانی دارد و نه کیفیت ایرانی این در حوزه نوشت‌افزار ما آسیب است، نظر شما چیست؟  

اساسا در همه محصولات، وارادات بی‌رویه وجود دارد و هیچ‌گونه نظارت دقیقی بر روی آن‌ها نمی‌شود این‌که شما می‌گویید برندهای همچون «استدلر» به صورت فیک و تقلبی در بازار عرضه می‌شود، کاملا درست است و مردم از این موضوع اطلاع ندارند و آن محصول را خریداری می‌کنند، این اتفاق خوشایندی نیست که ارزش‌گذاری روی کالاها وجود ندارد. مضاف بر آن‌که کاراکترها هم بدون مالکیت به بازار می‌آید و به صورت رایگان استفاده می‌شود.

پس باز هم حق کپی‌رایت رعایت نمی‌شود و این معضل در این چرخه هم وجود دارد؟

بله! این موضوع کار را برای تولیدکننده داخلی سخت می‌کند. منظورم تولیدکننده انیمیشن و اسباب‌بازی است که نمی‌توانند از محصولات‌شان کسب درآمد کنند تولیدکننده اسباب‌بازی یا نوشت‌افزار می‌گوید کاراکتری که به‌مراتب جذاب‌تر است و با ۲۰۰ میلیون دلار ساخته‌شده، کودکان هم آن را می‌شناسند و برایشان جذابیت دارند را باید رایگان در اختیارشان قرار داد. اما محصولات ضعیف‌تر را با هزینه خریداری کنند. در حالی‌که می‌بینیم انیمیشن «فیلشاه» واقعا قابل رقابت با کاراکترهای خارجی است.

بخشی از دفاتر و محصولات فرهنگی شما مزین به تصاویر شهدای گرانقدر ما و طرح‌هایی است که به عنوان طرح‌های انقلابی و دفاع مقدسی شناخته می‌شود. در خصوص این طرح‌ها تا چه حد نیازسنجی و کار کارشناسی برای بالابردن تاثیرات مثبت آنها انجام شده است؟ این سوال از آن‌جهت اهمیت دارد که به شخصه دیده‌ام برخی والدین در هنگام مواجهه با این محصولات اظهار می‌کنند که هنوز کودکانشان آشنایی با مفاهیمی که این محصولات قرار است القا کنند ندارند و شاید به جای جاذبه، برای آنها دافعه ایجاد کند. پاسخ شما به این انتقادات چیست؟

باید به این نکته توجه کنیم که استفاده‌کنندگان از لوازم‌التحریر تنها کودکان نیستند بلکه مصرف‌کننده این محصولات را از رده سنی ۷ سال داریم تا دانشجویان.

طرح‌های مذهبی و انقلابی در حوزه نوشت افزار طرفداران خاص خودش را دارد، مثلا کودکانی که در سن‌های پایین‌تر هستند و به دلیل شرایط خانوادگی و اقتضای محیطی که بزرگ شده‌اند، از این محصولات استقبال کردند.

درست است، ولی به هر حال بیشتر از دیگر اقشار، کودکان و نوجوانان هستند که مخاطب این بازار هستند!

بله! البته این نوع طرح‌های مذهبی و انقلابی طرفداران خاص خودش را دارد، مثلا کودکانی که در سن‌های پایین‌تر هستند و به دلیل شرایط خانوادگی و اقتضای محیطی که بزرگ شده‌اند، از این محصولات استقبال کردند. تولیدکننده‌ها این محصولات را برای مصرف‌کننده‌ها تولید می‌کنند مطمئنا در این چرخه تقاضا وجود دارد که در سال یک میلیون از این نوع دفاتر تولید می‌شود و سال‌به‌سال هم آثار این حوزه توسعه پیدا می‌کند. البته به این امر هم قائل هستیم که طرح‌های زده شده برای کودکان با رنگ‌های متنوع و کاراکتر جذاب ارائه دهیم. سال‌های اولیه که دفاتر شهدا را کار کردیم فروشگاه بیهقی در میدان آرژانتین به من زنگ زدند که از پُرفروش‌ترین دفاترشان طرح شهید احمدی‌روشن بوده است زیرا بچه‌ها از تلویزیون و رسانه با این امر آشنا شدند و موضوع را درک کردند. مسلما کودکان و  نوجونان با کلیدواژه‌هایی همچون قهرمان‌های ملی، ایثار، شجاعت و دشمن آشناییت دارند و برایشان قابل‌فهم است حتی نام برخی از این کاراکترها را شنیده‌اند. البته استقبال از طرح‌ها کم نیست هر چند تنوع در محصولات با هر سلایقی جور در می‌آید، وقتی ۴، ۵ هزار محصول در این حوزه داریم، منطقی است که همه سلایق را در آن بچینیم.

در حوزه صادرات نوشت‌افزارها تا چه اندازه موفق عمل کردیم و اگر نتوانسته‌ایم موفق باشیم چه موانعی وجود داشته است؟

موانعی وجود ندارد در اصل در این حوزه کاری نکردیم که صادر کنیم. تولید ما کم و قیمت تمام‌شده بالا است. در کشورهای همسایه چین حرف اول را می‌زند ولی با شرایط پیش‌آمده قیمت‌های دلار، فرصت صادرات به وجود آمده و محصولات ما قابل‌رقابت با کشورهای دیگر است. باید از این فرصت استفاده کنیم و جهش خوبی در صادرات داشته باشیم.

صنایع فرهنگی در حوزه نوشت‌افزار ما فارغ از ابعاد تجاری و صنعتی، دارای وجوه تربیتی و فرهنگی است و بر مخاطبان تاثیرات تربیتی دارد، نیازمند سازوکاری هستیم که با کاراکتر و شخصت‌پردازی دقیق و حساب‌شده تولیدات را با ایده‌های علمی و تخصصی، تربیتی و فرهنگی یکدست کنیم. آیا در بخش تولید نوشت‌افزار در کشور اتاق‌های فکری تخصصی اعم از روانشناسان رنگ و جامعه‌شناسان داریم که این انطباق را صورت دهند و تاثیرات روانی، تربیتی، فرهنگی، جامعه‌شناختی و… تولید داخل را مدیریت کنند؟

البته ما در خلق کاراکتر بسیار ضعیف عمل کرده‌ایم که در حوزه نوشت‌افزار این اتفاق ایجاد کاراکتر نمی‌افتد. مسلما در تشکیل این اتاق فکر هم هیچ راهبردی وجود ندارد، روانشناسی رنگ را در محصولات کار نکردیم، در کاراکترها تنوعی وجود ندارد، البته به تازگی با وجود انیمیشن «فیلشاه» جریانی راه افتاده که امیدواریم ادامه‌دار باشد. البته ما نباید محصولاتمان را با کمپانی «دیزنی» مقایسه کنیم، آن‌ها دپارتمان دقیق متشکل از روان‌شناس، جامعه‌شناس و نخبه دارند که ما این دپارتمان را نداریم، طراحان ما، طرح‌های غربی و اروپایی کار می‌کردند که آرام آرام به بلوغ فکری و دانش خودمان در این زمینه رسیده‌ایم و در اول راه هستیم اما با موفقیت فاصله زیادی نداریم.

با توجه به گفته‌های شما که از سال ۹۱ شروع خوبی در زمینه نوشت‌افزار داشته‌اید و تا به امروز که نزدیک به ۵هزار تولیدکننده در این حوزه فعالیت گسترده دارند، با وجود تکنولوژهای مختلف، به‌روز، کارآمد و هوشمند که در مدارس هم به این تکنولوژی مجهز شده‌اند و با تبلت همه کارشان را انجام می‌دهند، خیلی دیر به این حوزه ورود نکرده‌ایم؟

این گزاره‌ای که استفاده از نوشت‌افزار کاهش پیدا کرده، درست است ولی کاملا حذف نمی‌شود. البته در محصولات تنوع زیادی وجود دارد که اگر در حوزه لوازم‌التحریر افت‌وخیز داشته باشیم در محصولات فانتزی همانند «تم‌تولد» و لوازم شخصی نیازها را به‌روز کنیم و محصولات جدیدی را به بازار عرضه کنیم.

کاهش استفاده از آن را قبول دارم اما مسئله ما صرفاً نوشت‌افزار نیست. مسئله اصلی تولید محتوا در حوزه کودک و نوجوان است. مثلاً اگر ۲۰ سال پیش چادر (خانه‌های کوچک از جنس برزنت) وجود نداشت اما در حال حاضر نیاز خانواده‌ها برای کودکانشان است، باب‌های جدیدی را در این حوزه‌ باز کردیم که در محور پیوست فرهنگی آن وجود دارد.

منبع : خبرگزاری مهر

تاثیر شخیصت‌های کارتونی بر رفتار کودکان/"فیلشاه" پر مخاطب‌ترین نماد نوشت‌افزارهای ایرانی

یک استاد دانشگاه و قائم مقام گروه پژوهشی اقتصاد فرهنگ با بیان اینکه نوشت‌افزارها علاوه بر جنبه اقتصادی، دارای ابعاد فرهنگی بسیار مهمی هستند گفت: در ایران هیچ راهبرد بلند مدتی برای محصولات کاراکتر محور (نوشت‌افزار، اسباب‌بازی، بازی‌های ویدیویی و …) در نظر گرفته نشده، این درحالیست که در دنیا حدود ۲۵۰ میلیارد دلار (نیم درصد از اقتصاد دنیا) به محصولات این حوزه اختصاص داده می‌شود.

محمدمهدی ایزدخواه در گفت‌وگویی با ایسنا با بیان اینکه اغلب نوشت‌افزارهای ایران حاوی کاراکترهای خارجی هستند افزود: کشور ما به اندازه مطلوبی در حوزه خلق، تولید و ساخت انیمیشن و یا فیلم‌های سینمایی برای کودکان فعالیت نکرده تا بدین وسیله آنها را به یک نماد تبدیل و بر روی نوشت افزارهای کودکان طراحی کنیم. نوشت‌افزارهای موجود در بازار نشان می‌دهد که در حوزه محصولات کاراکتر محور هیچ استراتژی وجود نداشته و متولیان حوزه‌های لوازم التحریر، عروسک، اسباب‌بازی و بازی‌های ویدیویی به فکر طراحی استاندارد برای کودکان نیستند.

تاثیر شخیصت‌های کارتونی و کاراکترها بر تغییر رفتار کودکان

وی که معتقد است نوشت‌افزارها علاوه بر جنبه اقتصادی، دارای ابعاد فرهنگی بسیار مهمی هستند گفت: در  ایران هیچ راهبرد بلند مدتی برای این محصولات در نظر گرفته نشده و به راحتی این حوزه را به حال خود رها کرده‌ایم، این درحالیست که در دنیا حدود ۲۵۰ میلیارد دلار ( یعنی نیم درصد از اقتصاد دنیا) به محصولات کاراکتر محور (نوشت‌افزار، اسباب‌بازی، بازی‌های ویدیویی و …) اختصاص داده می‌شود.

ایزدخواه با تاکید بر اینکه کاراکترهایی که برای نوشت‌افزارها استفاده می‌شوند بر روی سبک زندگی و علایق کودکان اثرگذار هستند خاطرنشان کرد: باتوجه به پژوهش‌های علمی انجام شده در این زمینه لازم به ذکر است که کاراکترها و نمادها می‌توانند بر روی تغییر رفتار کودکان بسیار موثر عمل کنند.

استاد دانشگاه علامه طباطبایی با اشاره به اینکه تغییر عقاید و باورهای فرد موجب تغییر رفتار ،تغییر محصولات استفاده شده توسط فرد و در نتیجه منجر به تغییر نمادهایی که فرد تحت تاثیر آن قرار می گیرد، خواهد شد بیان کرد: در دنیای امروز روش‌های دیگری برای تغییر رفتار افراد وجود دارد؛ راهی که در ابتدا نمادهای فرد تغییر داده می‌شود ، زیرا تغییر نمادهای یک فرد منجر به تغییر محصولات استفاده شده توسط فرد، تغییر رفتار ،تغییر هنجار ، تغییر عقاید و در نتیجه تغییر باورهای فرد می‌شود؛ روشی که عمدتاً در دنیا برای کارهای فرهنگی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

“فیلشاه” پر مخاطب‌ترین نماد نوشت‌افزارهای ایرانی

دلیل تمایل تولیدکنندگان ایرانی به استفاده از کاراکترهای خارجی

وی با بیان اینکه کودکان ایرانی به خوبی با نمادهای فعلی کشور ارتباط برقرار می‌کنند، به نمایشگاه نوشت‌افزارهای ایرانی و اسلامی اشاره کرد و افزود: در این نمایشگاه کودکان استقبال بسیار خوبی از نوشت افزارهایی با نماد “فیلشاه” داشتند. لازم به ذکر است که هزینه ساختی که برای این کاراکتر صرف شده تنها یک هزارم ساخت یک کاراکتر آمریکایی بوده، این مسئله نشان می‌دهد که می‌توان با فعالیت درست در این حوزه بسیار موفق باشیم.

ایزدخواه در ادامه با تاکید بر اینکه باید مسئله حق مالکیت معنوی در این حوزه برطرف شود، گفت: در کشور اگر یک کاراکتر ایرانی بر روی نوشت افزارها قرار گیرد باید به مالک کاراکتر مبلغی پرداخته شود این در حالیست که اگر کاراکترهای خارجی بر روی نوشت افزارهایمان چاپ شود نیازی به پرداخت هزینه نیست، به همین دلیل است که تمایل تولیدکنندگان این حوزه به استفاده از کاراکترهای خارجی بیشتر است.

این استاد دانشگاه در پاسخ به اینکه آیا استفاده از نوشت‌افزارهای طرح‌دار توسط کودکان می‌تواند بر روی یادگیری کودکان اثرگذار باشد؟ گفت: در شرایطی نیستیم که بتوانیم در مورد این موضوع تصمیم بگیریم چراکه همه کودکان به دلیل ویژگی‌های بخصوص یک کاراکتر حس همذات‌پنداری کرده و جذب آنها می‌شوند و تمایل زیادی به استفاده از نوشت افزارهای طرح دار و نمادهای بخصوص دارند.

وی در پایان پیشنهاد کرد که دولت بر روی ساخت و طراحی کاراکترها سرمایه گذاری کند. همچنین دولت می‌تواند با کمک به تولید کنندگان، خط تولیدها و همچنین سرمایه گذاری برای ساخت انیمیشنهای ایرانی، از این حوزه حمایت کند.

 

منبع : خبرگزاری ایسنا

لوازم‌التحریر ایرانی، کیفیت مشابه؛ یک‌سوم قیمت نمونه خارجی

اوضاع تولیدکنندگان لوازم‌التحریر در سال ۹۷ خوب است اما همچنان نیازمند حمایتند
لوازم‌التحریر ایرانی، کیفیت مشابه؛ یک‌سوم قیمت نمونه خارجی
ابوالقاسم رحمانی روزنامه‌نگار

 

امروز پست صفحه اینستاگرامی خبرگزاری ایسنا را می‌دیدم که نوشته بود با 150 هزار میلیاردی که 6 میلیون نفر برای خرید پراید به سایپا دادند، می‌شد شرکت بنز را خرید. قیاس جالبی بود، سوای صحت و سقم ماجرا یک‌دفعه ذهنم متوجه گزارشی شد که می‌خواستم بنویسم؛ در ارتباط با نوشت‌افزارهای ایرانی و حمایت از آنها، در ارتباط با بازاری که حدود 10 هزار میلیارد گردش مالی دارد و سهم ایرانی در آن بسیار ناچیز است، 10 هزار میلیاردی که اگر با قیاس ایسنایی بخواهیم با آن برخورد کنیم، احتمالا می‌شد روترینگ آلمان یا شرکت‌های بزرگ تولید‌کننده نوشت‌افزار را خرید. با این حال و با توجه به همین موضوع پرداختن به بازار نوشت‌افزارها و خواندن اظهارنظرهای مسئولان و فعالان این حوزه، خالی از لطف نیست.

با استفاده از ظرفیت‌ها می‌توان 50 تا 60 هزار شغل ایجاد کرد

سیدمحمد بطحایی، وزیر آموزش و پرورش ماه گذشته در جریان نمایشگاه «ایران‌نوشت» به بحث گردش مالی چند هزار میلیاردی بازار نوشت‌افزار در داخل کشور اشاره کرد و گفت: «اگر آموزش‌وپرورش خود را مکلف به حضور در این عرصه می‌داند، می‌تواند ۵۰ تا ۶۰ هزار شغل ایجاد کند و این فرصت‌های شغلی به کاهش آسیب‌های اجتماعی می‌انجامد. درحال حاضر ۱۴میلیون دانش‌آموز داریم و ۳۰ میلیون نفر از جمعیت ۸۰ میلیونی کشور ارتباط مستقیم با آموزش‌وپرورش دارند و اقدامات فرهنگی موثری می‌توانیم در آموزش‌وپرورش انجام دهیم.»
سهم کمتر از 15 درصدی تولیدکنندگان داخلی از بازار 10 هزار میلیاردی سالانه نوشت‌افزارها در ایران

محمد خراسانی، مدیرعامل شرکت آوای مهر که در زمینه توزیع نوشت‌افزارهای ایرانی و اسلامی حضور و فعالیت جدی دارد، در ارتباط با وضعیت نوشت‌افزارها در ایران به «فرهیختگان» گفت: «خوشبختانه در حوزه تولید و توزیع نوشت‌افزارهای ایرانی رشد قابل توجهی داشته‌ایم و این موضوع به دغدغه بسیاری از مردم و فعالان تبدیل شده است. به‌صورتی که از حدود سه تا چهار شرکت محدود در سال‌های گذشته به حدود 150 شرکت تولیدکننده تا به امروز رسیده‌ایم. این رشد به معنی افزایش تقاضا برای خرید نوشت‌افزارهای ایرانی در چند سال اخیر است.»

خراسانی به وضعیت فعلی این بازار اشاره کرد و گفت: «به لطف خداوند سال به سال وضعیت استقبال از نوشت‌افزارهای ایرانی بهتر از قبل می‌شود. در سال 97 هم این رشد محسوس بود و علت آن را می‌توان در چند موضوع دانست: «ابتدا افزایش قیمت ارز که وارد‌کنندگان را دچار مشکل تامین هزینه کرده، دوم مشکلات مربوط به واردات و گمرکات که این موضوع هم از حجم واردات نوشت‌افزارها به داخل کشور کاسته و موضوع دیگر هم حمایت‌های تبلیغاتی و رسانه‌ای است؛ همه پای کار آمدند از صداوسیما تا رسانه‌های دیگر و فعالان فضای مجازی، همه بر حمایت از تولید ملی و شعار مقام معظم رهبری در این ارتباط تاکید کردند.»

مدیرعامل شرکت آوای مهر در ادامه به گردش مالی بسیار زیاد این حوزه اشاره کرد و گفت: «حدود 10 هزار میلیارد گردش مالی در حوزه نوشت‌افزارها در هر سال در ایران وجود دارد که سهم تولیدات داخلی کمتر از 15 درصد است و این یعنی همچنان نیاز به توجه ویژه و بیشتری در حوزه توانمندی داخلی وجود دارد.»

در ادامه خراسانی به وابستگی تولیدات داخلی اشاره کرد و افزود: «تقریبا تمام تولیدات داخلی به مواد اولیه خارجی وابسته‌اند و همین موضوع روی قیمت آنها اثر می‌گذارد. به‌هرحال افزایش نرخ ارز و بازار آشفته اقتصادی فقط به ضرر وارد‌کنندگان نبوده و تولید‌کننده داخلی هم در تهیه مواد اولیه دچار مشکل شده و همین موضوع باعث افزایش قیمت‌ها شده است.»

مدیرعامل شرکت آوای مهر در ادامه به مباحث فرهنگی اشاره کرد و گفت: «شرکت بنده و بسیاری دیگر از تولید‌کنندگان و توزیع‌کنندگان الزام به پخش و فروش محصولات با برند و طرح فرهنگی داخلی دارد تا در برابر تهاجم غربی بایستیم. البته در این حوزه مشکلاتی هم داشته‌ایم نظیر عدم ادامه‌دار بودن کاراکتر‌ها، مثلا همین شکرستان که مدت‌ها بازار داغی داشت اما حالا اقبالش کم شده است،

بنابر این تولید‌کننده باید به دنبال کاراکتر‌سازی هم باشد تا مخاطب بیشتری جذب کند.»

 

سال 97 برای تولیدکنندگان نوشت‌افزارهای داخلی، یک انقلاب محسوب می‌شود

مصطفی رحیمی، مدیرعامل شرکت کیمیا تحریر به‌عنوان یکی از با سابقه‌ترین تولید‌کنندگان نوشت‌افزار داخلی در گفت‌وگو با «فرهیختگان» به وضعیت تولیدات داخلی در این حوزه پرداخت و گفت: «سال 97 سال بهتری برای نوشت‌افزارهای ایرانی بود و می‌توان از آن به‌عنوان انقلابی در این حوزه یاد کرد. این وضعیت مطلوب ناشی از چند موضوع است؛ یکی رشد قیمت ارز، یکی مشکلات واردات و دیگری هم حمایت از تولیدات داخلی. به‌هرحال بسیاری از ما تولیدکنندگان در ماه‌های ابتدایی سال، یعنی اردیبهشت و خرداد مواد اولیه را با ارز  قیمت پایین‌تری وارد کردیم و درحال حاضر هم در بسیاری موارد چشم بر سودی که می‌توانیم به خاطر قیمت‌های جدید ببریم، می‌بندیم و همین موضوع باعث رونق بازار و فروش خوب شده است. همین موضوع که ما نمی‌توانیم سود را به نرخ روز ببریم، در فروش بالاتر و رونق بازار ما تاثیر مثبتی داشته است.»

رحیمی در پاسخ به این سوال که آیا تولیداتی داریم که در آن به خودکفایی رسیده باشیم و نیازمند خارج از کشور نباشیم، گفت: «بله اما در تولیدات بسیار محدودی، مثلا در حوزه قفل دفترهای کلاسوری کاملا خودکفا شده‌ایم و در تولید خط‌کش هم همین‌طور، خود ما با استفاده از PVC 132 کاملا بهداشتی ایرانی، خط‌کش تولید کرده‌ایم و مشکلی نداریم.»

مدیرعامل شرکت کیمیا تحریر در ادامه به مشکلات پیش‌رو اشاره کرد و گفت: «در بازار حدود 10 هزار میلیاردی ما همچنان سهم اندکی داریم؛ درصورتی‌که می‌توانیم رشد بهتری داشته باشیم. یکی از مشکلاتی که پیش‌روی ما بوده است و اصلا ارتباطی با وضعیت ارز و تحریم و اینها نداشته،  همان محصولاتی است که با مواد اولیه داخلی تولید می‌کنیم. برای تولید خط‌کشی که گفتم و برای تهیه مواد پتروشیمی بارها دچار مشکل جدی شدیم. کاغذ را از تاجر با هر حربه و ترفندی بود به قیمت نسبتا مناسبی گرفتیم اما پتروشیمی که تولید داخلی است ما را با مشکلاتی مواجه کرد. در همین چندماه، سه بار تغییر و افزایش قیمت زیاد داشته است و این اصلا مطلوب نیست.»

رحیمی به دغدغه‌های فرهنگی تولیدکنندگان داخلی هم اشاره کرد و گفت: «تولید‌کننده داخلی تمام‌قد در برابر ضدفرهنگ‌های غربی ایستاده است. اما کاراکترهای ادامه‌دار نداریم و این برای ما مشکل‌ساز شده است. البته برای این موضوع و کاستی هم ما میدان را خالی نکردیم و با رنگ‌ها و تصویرسازی‌ها و نقش و نگارها این خلأ را هم پوشش دادیم و بازار را از دست ندادیم و در برابر تهاجم فرهنگی ایستادیم.»

 

با استناد به اظهارنظرهای مسئولان، تحریم‌ها و افزایش نرخ ارز و مشکلات واردات، بازار تاجران و شرکت‌های واردکننده نوشت‌افزارهای خارجی را دچار مشکل جدی کرد و درمقابل باعث رونق بازار داخلی و فروش و تولید بیشتر محصولات داخلی شد؛ این یعنی می‌توان با درایت و استفاده از ظرفیت‌های داخلی از این بازار پرسود در جهت منفعت ملی بهره برد و به قولی، تحریم‌ها آنقدر هم بد نیست، اگر فرصت‌سوزی نکنیم.

 

 

منبع: روزنامه فرهیختگان

گفت‌وگو با مدیرعامل مجمع نوشت‌افزارهای اسلامی

افق ما «بازار ایرانی نوشت‌افزار» است

«یک مشت جوان پیدا شده‌اند که همّت گماشتند برای اینکه نوشت‌افزار داخلی [تولید کنند]؛ خب اینها احتیاج به کمک دارند؛ باید به اینها کمک بشود؛ [امّا] کمک نمیشود؛ حتّی در مقابل حرکت اینها، احیاناً سنگ‌اندازی هم انجام میگیرد… چند وقت قبل یک تعدادی از همین جوانها آمدند پیش من؛ خب آدم میبیند اینها سرتاپا شوقند، سرتاپا آمادگی و قوّه و توانِ کارند، ابتکار هم دارند، [امّا] توانایی مالی‌شان ضعیف است؛ باید کمک بشوند.»
این سخنان رهبر انقلاب اسلامی در دیدار اخیرشان با هیئت دولت اشاره به جمعی از تولیدکنندگان داخلی نوشت‌افزار داشت که با عزم و همتی جوانانه، تولید داخلی در این عرصه را دنبال می‌کنند. جوانانی که با دغدغه‌ی «تولید داخلی» و «فرهنگ بومی» پای در این عرصه نهاده‌اند و علی‌رغم همه‌ی مشکلات و موانع، دستاوردهای خوبی داشته‌اند. به همین مناسبت پایگاه اطلاع‌رسانی KHAMENEI.IR گفت‌وگویی داشته با آقای سیّدسعید حسینی، مدیرعامل مجمع نوشت‌افزارهای ایرانی اسلامی که خود در دیدار با رهبر انقلاب حاضر بوده است. در این گفت‌وگو ضمن مرور وضعیت تولید داخلی در این عرصه، روایت وی از دیدار این مجموعه با رهبر انقلاب را نیز می‌خوانیم.
* در ابتدا یک معرفی از این مجموعه و فعالیت‌های آن داشته باشید. سابقه‌ی فعالیت شما در این عرصه به چه زمانی برمی‌گردد؟
تقریباً شش سال پیش دغدغه‌ای برای ما ایجاد شد درباره‌ی وضعیت نوشت‌افزار در جامعه؛ محصولی که همه‌ی مردم از آن استفاده می‌کنند. بخش عمده‌ای از آن وارداتی بود و از نظر اقتصادی بار زیادی به اقتصاد کشور وارد می‌کرد و از طرف دیگر، کارکرد فرهنگی و رسانه‌ای پیدا کرده بود. این کارکرد رسانه‌ای هم بومی نبود؛ یعنی محتوایی که روی این محصولات قرار می‌گرفت -به‌خصوص که برای قشر کودک و نوجوان مصرف زیادی دارد- تأثیرگذاری فرهنگی هم داشت. قهرمان‌ها و شخصیت‌هایی پیوست این محصولات بود که با فرهنگ ما همخوانی نداشت و به‌نوعی می‌توانست متعارض یا ناهمگون با آن نظام آموزشی و دغدغه‌ای باشد که خانواده‌ها در سیستم آموزشی دارند.این دو دغدغه در کنار هم، یعنی بحث تولید ملی و بحث فرهنگی، باعث شد تا ما تصمیم بگیریم کاری را شروع کنیم. آن سالی که ما شروع کردیم، تقریباً هیچ محصولی که محتوای بومی، پیوست آن باشد در بازار نمی‌توانستید پیدا کنید. بخشی از تولید، تولید داخل بود، ولی با برندها و نشان‌های خارجی و با محتوایی که سعی می‌کردند تشابه بدهند. به‌نوعی می‌توان گفت این فضا، فضای خودباختگی بود و این تصور وجود داشت که کالای ایرانی نمی‌شود خرید و نمی‌توان فروخت. هنوز هم در بخشی از بازار این نگاه وجود دارد.

* الان استقبال مردم نسبت به محصولات تولیدی شما چطور است؟
الحمدلله با استقبال خیلی خوبی که مردم داشتند، سال‌به‌سال شاهد این بودیم که حجم تولیدات، تنوع و کیفیت، بیشتر و بهتر می‌شود. در خود تولیدکننده‌ها هم افزایش جدی داشتیم. یک سال ۱۰ تولیدکننده، سال بعدش ۳۰ تولیدکننده و سال بعدش ۵۰ تولیدکننده و امسال بیش از ۱۰۰ تولیدکننده، تولیداتی انجام می‌دهند که هم طرح‌های آن‌ها ایرانی است و هم محتوایشان بومی و تولید ایران است؛ یعنی محصولات در داخل کشور تولید می‌شود.

* درباره‌ی «مجمع نوشت‌افزار اسلامی» توضیح دهید. تولیدکندگان فعال در این مجمع، خصوصی هستند یا دولتی؟
از ابتدای کار، احساس کردیم کنار تک‌تک تولیداتی که انجام می‌دهیم، به یک مجموعه‌ی قرارگاهی و پشتیبان نیاز داریم تا برای تولید، سیاست‌گذاری کلی صورت بگیرد و بین گروه‌های تولیدکننده‌ی نوشت‌افزار بومی، هماهنگی به وجود بیاید. هرکدام از تولیدکننده‌ها دغدغه‌ی تولید دارند و نیاز است برای کارهای پشتیبانی و زنجیره‌ای همانند تبلیغات، مجموعه و اتاق‌فکری شکل بگیرد. از این رو مجمع نوشت‌افزار اسلامی را تشکیل دادیم. ما اینجا برنامه‌ریزی می‌کنیم و بین تولیدکننده‌ها تقسیم وظیفه شده است، ولی همه‌ی مجموعه‌ها مردمی و خصوصی‌اند که برخی توانمند هستند و برخی نوپا و کوچک. در استان‌های مختلف هم مجموعه‌های فعالی کار می‌کنند.

* تولید نوشت‌افزار در مجموعه‌ی شما چه روندی را طی می‌کند؟ چه مسائل و مشکلاتی در این مسیر داشته‌اید؟
طبیعتاً در مرحله‌ی اول، بحث محتوا و ایده است. وقتی ما شروع کردیم، داشته‌های فرهنگی‌مان، از کارتون‌ها و انیمیشن‌ها گرفته تا دیگر موارد، به‌اندازه‌ی الان نبود. هر آنچه می‌شد در داخل استفاده کرد -از تاریخ، جغرافیا و معماری- احصا کردیم و با طراح‌های مختلف صحبت کردیم. در لایه‌ی طراحی هم کار سخت بود؛ یعنی طراح‌های ما سفارش محصول کمتر داشتند و عمدتاً طراحی‌ها خارج از کشور انجام می‌شد و طراح‌ها خیلی در این زمینه نمی‌توانستند کار کنند؛ وقتی می‌خواستند بچه‌های ایرانی را تصویرسازی کنند و شخصیت ایرانی خلق کنند، چهره‌ها اروپایی و آمریکایی درمی‌آمد. به یاد دارم از چند صد دانش‌آموز در سطح تهران عکاسی کردیم و این عکس‌ها را به طراح دادیم تا با این چهره‌ها آشنا شود! در همین سفارش‌ها، این دانش شکل می‌گیرد. الان طرح‌های ما به فضای بومی و ملی‌مان نزدیک‌تر و جذاب‌تر است. بعد، طراحی صنعتی است که خودِ محصول با نمونه‌های خارجی بررسی می‌شود.

* تولید این محصولات و فضای اقتصادی و گردش مالی مرتبط با آن چه وضعیتی دارد؟ فرصت‌های اقتصادی این بازار چگونه است؟
الان گردش مالی حوزه‌ی نوشت‌افزار در کشور ۴۰۰۰ میلیارد تومان است. از این ۴۰۰۰ میلیارد تومان کمتر از ۳۰ درصد بازار، تولیدات داخلی است؛ یعنی عمده‌ی بازار کالاهای وارداتی است و محتوای غیرداخلی دارد. در خیلی از حوزه‌ها هنوز تولیدات داخلی نداریم. مدادنوکی، ماژیک‌ های‌لایت و فسفری و محصولات این‌چنینی را نداریم. خیلی از محصولات در این چند سالی که کار شروع شد، به وجود آمد. مثلاً لاک غلط‌گیر قلمی یا انواع خط‌کش امسال به سبد ما اضافه شد. افق ما این است که این بازار ۴۰۰۰ میلیارد تومانی را کاملاً ایرانی کنیم؛ هم به‌لحاظ محتوا و هم به‌لحاظ تولید. اگر این اتفاق بیفتد، برآورد ما این است که ۵۰ هزار شغل ایجاد می‌شود.

همان‌طور که حضرت آقا در جلسه‌ی اخیر هیئت دولت گفتند، فضای کسب‌وکار کشور طوری نیست که انگیزه‌ها خیلی راحت به این سمت هدایت شوند؛ یعنی آدم‌هایی که وارد شده‌اند با انگیزه‌های غیرمادی این کار را انجام می‌دهند. اگر کمکی شود که سرمایه‌گذاران و مجموعه‌های خصوصی وارد شوند، ما فرصت‌های زیادی خواهیم داشت. الان چون فضای تبلیغ و ترویج و فضای توزیع را تا حدی توانستیم مدیریت کنیم و توانستیم ذائقه‌ها را تغییر دهیم، فضای کشور به این سمت رفته است و شاهد حساسیت مردم در این چند سال بر تولیدات داخلی هستیم. من این تحلیل را دارم که پیگیری رهبری در این چند سال، خیلی مؤثر بوده است. مردم به نمایشگاه ما که می‌آیند، درباره‌ی محصول ایرانی که دارای نشان ایرانی نیست، به ما تذکر می‌دهند. این حساسیت روزبه‌روز بیشتر می‌شود.

ما در کشورهای منطقه هم قطب تولید نوشت‌افزار نداریم و به نظر می‌رسد بتوانیم در این حوزه سرمایه‌گذاری بزرگی انجام دهیم. می‌توان صادرات را شروع کرد و قیمت‌ها می‌تواند رقابتی باشد و به‌تدریج به این سمت برویم که نیاز منطقه را تأمین کنیم.

* برای دستیابی به ۵۰ هزار فرصت شغلی یا تبدیل شدن به قطب تولید نوشت‌افزار، چه موانع و مشکلاتی وجود دارد؟
چند نکته وجود دارد؛ یکی اینکه در بازار به‌لحاظ سازماندهی و نظارت -چه در حوزه‌ی واردات و چه در حوزه‌ی محتوا- نظامی وجود ندارد. مثلاً در حوزه‌ی محتوا، انیمیشن‌های جذاب و قدرتمندی در دنیا وجود دارند و این ظرفیت در کشور ما الان کم است. در بحث واردات هم هیچ‌گاه سیستم نظارت بر واردات کشور این برنامه‌ریزی را نکرده است که هوشمندانه عمل کند. البته قائل نیستیم که کلاً واردات را ببندند، ولی می‌توان در واردات، نظام و عوارضی ایجاد کرد و این نیاز به هوشمندی دارد.

نکته‌ی دیگر این است که چه‌کسی می‌خواهد محل شاخص‌گذاری و قیمت‌گذاری باشد. قطعاً باید استاندارد ورود کند و بگوید محصول با این کیفیت باید قیمتش مثلاً به این میزان باشد. این به نفع تولیدکننده‌ی داخلی است که آنجا سعی کند کیفیت را رعایت کند.

* رهبر انقلاب در دیدار اخیر با هیئت دولت، از سنگ‌اندازی‌هایی صحبت کردند که در این کار وجود دارد. این سنگ‌اندازی‌ها چه‌چیزهایی بوده است؟
در کنار همه‌ی کمک‌هایی که شده، برخی مسائل دغدغه است و  برای رفع این دغدغه‌ها اقدامی نمی‌شود؛ مثلاً تا سال‌های قبل تنها چیزی که در خرید مهم بود، قیمت بود. وقتی این اتفاق رخ می‌دهد، شاهد این هستیم که حجم‌های بزرگی از محصولات توسط نهادهایی خریداری می‌شوند که همه کالاهای چینی و هندی هستند؛ آن‌هم توسط نهادهایی که وظیفه‌شان رسیدگی به محرومین است. این اقدام خود محرومیت‌زایی می‌کند.

چالش دیگری که وجود دارد، عدم وجود نگاه حمایتی است. در فضاهای ترویجی و رسانه‌ای، صداوسیما خیلی مؤثر است که البته به ما کمک کرده‌اند. همین حمایتی که صداوسیما می‌کند، یعنی آنتن و فضایی که می‌دهد، کلی شغل ایجاد می‌کند؛ یعنی مستقیم در فرهنگ اثر دارد.

یک مسئله‌ی دیگر بها دادن به کالای خارجی در فروشگاه‌هایی است که مربوط به نهادهای حاکمیتی و دولتی هستند.

* به‌عنوان تولیدکنندگان داخلی نوشت‌افزار، از دولت و سایر بخش‌ها در جهت حمایت از این تولید چه انتظاراتی دارید؟
اگر اسم از حمایت می‌آوریم، صرفاً منظورمان این نیست که تولیدکننده‌ی داخلی را یک‌طرفه پشتیبانی کنند، بلکه می‌خواهیم رقابت را واقعی کنند؛ اجازه‌ی رقابت به‌صورت منطقی و واقعی داده شود. این رقابت الان واقعی نیست. شاید تولیدکننده‌ی داخلی به خود اجازه ندهد که بخواهد با سلامت مردم بازی کند یا وجدانش اجازه ندهد که کیفیت محصولش را به‌هرنحوی که شده کاهش دهد، اما از خارج کشور به‌هرنوعی سفارش را وارد می‌کنند. اگر خلاصه بخواهم بگویم، در تولید، توزیع و مصرف، سازماندهی نداریم.

* رهبر انقلاب در دیدار هیئت دولت، مشخصاً به مجموعه‌ی شما اشاره کردند و در رابطه با دیداری که اخیراً با مجموعه‌ی شما داشتند سخنانی مطرح کردند. می‌خواهیم روایت شما از این دیدار و سخنان و توصیه‌های رهبر انقلاب را بدانیم. 
ما هر سال نمایشگاهی به نام “ایران‌نوشت” داریم که در آن، محصولات ایرانی با محتوای ایرانی را عرضه می‌کنیم و هم رسانه‌ها و هم مردم می‌آیند. هر سال گزارش‌هایی از فعالیت‌های ما در این نمایشگاه به حضرت آقا رسیده بود و امسال ایشان پیغام «خداقوت» را رساندند و بعداً هماهنگ شد که دیداری داشته باشیم. بنا شد خدمت ایشان برسیم و گزارش مختصری از وضعیت نوشت‌افزار ایرانی اسلامی بدهیم. فاصله‌ی پیغام و دیداری که داشتیم، کمتر از ده پانزده ساعت بود. روز چهارم شهریور یعنی حدود یک هفته پیش، خدمت ایشان رسیدیم و پس از اقامه‌ی نماز ظهر و عصر، این دیدار اتفاق افتاد.

پس از آنکه خودمان را معرفی کردیم که ما جوانانی هستیم درگیر تولید نوشت‌افزار ایرانی اسلامی، حضرت آقا لبخندی زدند و خداقوت گفتند و گفتند کار بزرگی را شروع کرده‌اید و کاری که در این چهار پنج سال می‌کنید، کار بزرگی است. هر کدام از بچه‌ها هم گزارش دادند که در مجموعه‌ی ما چه اتفاقاتی افتاده است. از ناامیدی‌ای که اول کار داشتیم و دلسردی‌هایی که بعضی‌ها می‌دادند، به حضرت آقا عرض کردیم. ایشان هم گفتند مطمئن هستم و امید دارم مردم محصولات شما را می‌خرند و از این فضا استقبال می‌کنند. آقا سؤال کردند که چرا روان‌نویس تولید نمی‌کنید؟ چون خود آقا معمولاً با روان‌نویس کار می‌کنند. البته الان هم کالای ایرانی مصرف می‌کنند. ما هم توضیح دادیم که خیلی از محصولات تولید نمی‌شود و سؤالات جزئی پرسیدند. مثلاً پرسیدند آیا برآورد کرده‌اید برخی از این تولیدات چه سرمایه‌ای نیاز دارد و ما عددهایی را بیان کردیم.

تأکید داشتند که بحث شخصیت خیلی نیاز است و اگر بخواهد حوزه‌های دیگر نوشت‌افزار شکل بگیرد و تقویت شود، حتماً به شخصیت‌پردازی نیاز داریم. یک توصیه‌ی جدی داشتند و خیلی محکم تأکید کردند که تبلیغات و اطلاع‌رسانی را خیلی بیشتر کنید؛ در جلسه‌ی هیئت دولت به صداوسیما هم این توصیه را کرده بودند. گفتند دعا می‌کنند ان‌شاءالله این کار به ثمر برسد و اینکه گفتند بروید برای اینکه تمام بازار را محصولات ایرانی کنید.

دیداری که خدمت آقا بودیم و صحبت‌هایی که در جمع اعضای هیئت دولت فرمودند، روح تازه‌ای در ما دمید. به نظرم اتفاق مبارکی است که بتوانیم از این فضا تا فرصت هست، استفاده کنیم و ان‌شاءالله با سرعت بیشتری کار را جلو ببریم.

منبع:http://farsi.khamenei.ir/others-dialog?id=40446

ننوشت افزار!

امسال دیگر داستان مدارس با «مهر» شروع نمی‌شود؛ سال تحصیلی جدید این‌بار با تعداد زیادی از بچه‌هایی که امسال دانش‌آموز هستند، جمعیتی که به گفته وزیر آموزش و پرورش کشورمان با 6 درصد رشد به 14 میلیون و 7 هزارو 736 نفر رسیده‌اند، مهربان نیست. ذوق و شوق خرید لوازم‌التحریر، کیف و کفش و لباس مناسب مدرسه، امسال برای خیلی از خانواده‌ها جایش را به یک حسرت بزرگ داده است. حسرتی که درست از وقتی پایشان را به فروشگاه‌ها یا نمایشگاه‌های عرضه لوازم‌التحریر و نوشت‌افزار، می‌گذارند همراهشان می‌شود؛ احساسی ناخوشایند که با برچسب قیمت روی کالاها رابطه مستقیم دارد و هرچه زمان می‌گذرد و چشم‌ها بیشتر روی قیمت‌ها می‌چرخد بیشتر می‌شود؛ حسرتی که به یک افسوس می‌رسد، یک افسوس ماندگار که از افزایش بیش از 40 درصدی قیمت لوازم‌التحریر در بازار سرچشمه می‌گیرد.
داستان مهر امسال، داستان بی‌مهری است، بی‌مهری گرانی و بالارفتن قیمت‌ها. ما این بی‌مهری را در کوچه پس کوچه‌های بازار بزرگ تهران می‌بینیم؛ وقتی مثل والدین خیلی از بچه‌مدرسه‌ای‌های دیگر، بازار بین الحرمین و پله‌نوروزخان بازار بزرگ تهران را برای خرید انتخاب می‌کنیم. جایی که از سال‌ها پیش، نزدیکی‌های مهر که می‌شود، شلوغ است و پرهیاهو.
پر از آمد و شد جمعیتی که غرفه‌های بزرگ و کوچکش را بالاو پایین می‌کنند تا مداد و دفتر و خودکار و لوازم‌التحریری مناسب و ارزان قیمت‌تر پیدا کنند.

امسال اما حکایت این قسمت از بازار هم، حکایت بقیه دالان‌های بازار است، اینجا هم بازار کساد است و این کسادی، حوصله فروشنده‌ها را سر برده ؛ مخصوصا وقتی نصف بیشتر وقت‌شان به دادن قیمت به مشتری‌هایی می‌گذرد که به قول خودشان خریدار نیستند.

حاج صادق ریاضی یکی از همین مغازه‌دارهاست، آنها که مشتری همیشگی‌اش هستند، می‌دانند که مغازه‌اش نسبت به سال‌های قبل خالی است و خودش می‌گوید اجناسش در گمرک مانده‌اند. او که یکی از قدیمی‌های بازار لوازم‌التحریر است می‌گوید: «تا باز شدن مدرسه‌ها دو هفته بیشتر نمانده اما نه هنوز جنس‌هایی که ما عید آوردیم از گمرک ترخیص شده و نه مردم در این گرانی می‌توانند جنس بخرند.»

گلایه این مغازه دار، این جا هم به قیمت ارز می‌رسد، به بالا و پایین شدن نرخ دلار و کالاهایی که با دلار 4200 تومانی وارد کرده و حالا با بالارفتن قیمت دلار، در گیرودار ترخیص مانده‌اند؛ گلایه‌ای که باعث می‌شود او به ما بگوید: «ما که خودمان فروشنده ایم الان کالاها را چند برابر پارسال می‌خریم، مثلا خودکار 300 تومانی برای ما 1000 تومان تمام می‌شود، مردم چطور اینها را تهیه کنند؟ مدرسه که فقط یک خودکار نمی‌خواهد، همه چیز گران شده … مردم هم که دستشان خالی است.»

حساب و کتاب مالی خانواده‌ها به هم ریخته

فرشته. الف ، یک مادر است، مادری که امروز برای خرید لوازم‌التحریر مورد نیاز بچه هایش به بازار آمده؛ لوازمی که مدرسه یک ماه پیش موقع ثبت نام لیست کرده و به او داده. لیستی که از طرف مدرسه به این مادر که دو دختر کلاس اولی و کلاس ششمی دارد داده شده، فهرست پروپیمانی است از وسیله‌هایی که خودش هم معتقد است در طول سال همه آنها را استفاده نمی‌کند اما چاره‌ای جز خریدشان ندارد، وقتی بقیه بچه‌ها آن‌ها را تهیه کرده‌اند.

یک نگاه به لیست می‌اندازیم، در پایه اول، وسایلی که مدرسه مورد نیاز دیده، از یک بسته مداد رنگی 12 رنگ و مداد مشکی و قرمز و پاک‌کن و تراش و دفتر نقاشی و دفتر خط دار شروع می‌شود و می‌رسد به چسب ماتیکی و دو عدد جامدادی زیپی، یک بسته چوب خط و چینه و گوش پاک کن، یک بسته کاغذ A4، کلییر بوک 100‌برگ، مقوای مخصوص گواش سفید، قلم‌موی گرد شماره 4، 8 و 12 و البته یک بسته کاغذ مخصوص اوریگامی!

میانگین قیمتی که فعلا برای مجموع این کالاها به این مادر داده شده بین 250 تا 280 هزارتومان است. قیمتی که بسته به کیفیت کالاها و مارکشان بالا و پایین می‌شود. برای دختر بزرگ‌تر او اما این قیمت با احتساب فلش 4 گیگی که مدرسه گفته باید علاوه بر لوازم دیگر تهیه کنند، از 350 هزارتومان هم می‌گذرد و البته این هزینه، بجز کیف و کفش و لباس فرم بچه‌هاست.

آقای داوودی پدر یک دانش‌آموز کلاس سومی است، او خودش پرس وجوی ما را که می‌بیند جلو می‌آید و می‌گوید: «سال گذشته جامدادی خریدم 15 هزارتومان، الان همان شده
45 هزارتومان! الان زیپ گران شده؟ پارچه گران شده؟ چطور شده این‌قدر قیمت یک جامدادی ساده رفته بالا؟! به این نتیجه رسیده‌ام که پسرم خیلی از وسایل سال قبلش را امسال هم می‌تواند استفاده کند! کیفی که کیفیت خوبی داشته باشد و حداقل یک سال دیگر هم برایش دوام بیاورد، زیر 200 هزارتومان نیست. سرجمع فکر کنم حدود 800 هزارتومان با لباس فرم مدرسه‌اش باید هزینه کنم که مبلغ کمی نیست و واقعا حساب و کتاب‌های مالی ما را تا سر برج به‌هم می‌ریزد .»

مریم. خ، یک خریدار دیگر است، مشتری ای که از اسلامشهر تا اینجا آمده تا لوازم‌التحریر مورد نیاز دختر و پسرش را با قیمت مناسب‌تری تهیه کند، او البته دست پر است، با یک کیسه پلاستیکی پر از دفتر و خودکار و مداد، روبه‌روی ما می‌ایستد و می‌گوید: «من امسال حدود 250‌هزارتومان برای دوتا بچه‌هایم که کلاس سوم و هفتم هستند هزینه کردم که البته فکر کنم تا نصف سال بیشتر جواب ندهد. وسیله‌ها هم بین 30 تا 50 درصد افزایش قیمت داشتند، هرچقدر کیفیت جنسی بالاتر بود، قیمتش هم بالاتر بود. به خاطر همین یکسری از لوازم سال گذشته‌شان را سروسامان می‌دهم تا امسال هم استفاده کنند.»

وقتی بچه‌ها را برای خرید نمی‌برند

خرید مایحتاج مدرسه، هر سال با آغاز بازگشایی مدارس به یکی از دغدغه‌های خانواده‌ها تبدیل می‌شود، این داستان جدیدی نیست، امسال اما قیمت‌های عجیبی که روی کالا‌ها نشسته، خیلی‌ها را متعجب کرده، آن‌قدر که دقیق‌تر شوند و چند بار برچسب قیمت را بخوانند و باورشان نشود یک مداد تراش ساده می‌تواند 7000 تومان قیمت داشته باشد، همانی که سال گذشته 1800 تومان می‌خریدند یا یک مداد رنگی 36 رنگ، که پارسال 55 هزارتومان بود حالا 129 هزارتومان شده باشد یا از آن عجیب‌تر، دفتر سیمی 100 برگ، همانی که پارسال بین
5000 تا 6000 تومان می‌خریدند، امسال
11 هزارتومان شده باشد و 50 برگش 6000 تومان. اتفاقی که باعث شده، کمتر خانواده‌ای دست فرزندش را بگیرد و با خودش به بازار بیاورد، چرایش را ما از یک زوج می‌پرسیم، پدرومادری که بدون دو فرزندشان برای خرید آمده و می‌گویند: «آن‌قدر قیمت‌ها زیاد شده که نمی‌توانیم حق انتخاب به آنها بدهیم… خودتان ببینید هرچیزی که جلدش قشنگ‌تر است و عکس و رنگ بهتری دارد قیمتش حداقل 5000 تومان بیشتر است، بچه‌ها هم که عاشق لوازم رنگی‌تر و خوشگل‌تر هستند… این‌طوری حداقل خودمان لوازم مورد نیازشان را تهیه می‌کنیم و حداقل 150 هزارتومان صرفه جویی می‌شود.»

سایه گرانی، از همین حالا روی سر مهر سنگینی می‌کند، تا باز شدن مدارس کمتر از دو هفته زمان باقی است و مهر امسال با خانواده‌ها و بچه‌هایی که مدرسه‌ای شده‌اند، سر سازگاری ندارد.

گونی برنج به‌جای کیف

این حسرت تلخ اما خارج از مرزهای پایتخت، پررنگ تر می‌شود، مخصوصا وقتی به نقاط حاشیه نشین کشور می‌رسد، به شهرستان‌های محروم و دور از امکانات، به سرزمین‌هایی که پر است از استعداد، اما دست مردمانشان خالی است. در دنیای آمارها، این جمعیت 19 میلیون نفر است، 19 میلیون از 81‌میلیون نفری که در گوشه و کنار این کشور یک میلیون و ۶۴۸ هزار و ۱۹۵ کیلومتر مربعی پراکنده شده‌اند. ما این آمار را از قول معاون پیشگیری و درمان سازمان بهزیستی کشور می‌نویسیم؛ از قول فرید براتی سده که می‌گوید حدود 3000 منطقه حاشیه‌ای در کشور وجود دارد؛ نقاطی که هیچ‌وقت زیبا نبوده‌ و حالشان خوب نیست.

تقویم در این مناطق حاشیه‌ای و محروم هم مثل دیگر نقاط کشور، مانند پایتخت، ورق می‌خورد و به مهر می‌رسد، به شروع سال تحصیلی جدید! به آغازی که اینجا برای خیلی‌ها دوست داشتنی نیست. این را معلم دبستان غلامعلی شهرکی شهرستان زهک سیستان و بلوچستان به ما می‌گوید، مدرسه‌ای در فاصله 1537 کیلومتری پایتخت، جایی که رامین ریگی معلم دبستانش است. مهر برای این معلم، تکرار تصویر دانش‌آموزانی است که به جای کیف، با گونی برنج و کیسه‌های پلاستیکی به مدرسه می‌روند. بچه‌هایی که لباس و کفش مناسب ندارند. ریگی به ما می‌گوید: امسال قضیه گرانی در مناطق ما وحشتناک است، دیگر کسی توانش نمی‌رسد چیزی برای مدرسه بخرد، اگر خیرین نباشند تعداد زیادی از این بچه‌ها قید درس خواندن را می‌زنند.»

خیرینی که این معلم سیستانی از آن صبحت می‌کند، سال گذشته دست 120 دانش‌آموز این مدرسه را گرفته‌، برایشان لباس و کیف و کفش خریده اند و او امیدوار است رشته محبت شان امسال هم وصل باشد و به این مدرسه برسد:« واقعیتش امسال که برای تهیه بسته آموزشی اقدام کردیم از دیدن قیمت‌ها شوکه شدیم، الان ارزان‌ترین کیف برای ما 35 هزار تومان تمام می‌شود، در این بسته ما سه تا دفتر می‌گذاریم و یک بسته مداد رنگی و چندتا مداد سیاه و مداد قرمز و پاک کن و تراش، سرجمع یک بسته بین 70 تا 80 هزارتومان تمام می‌شود که مبلغ کمی نیست… اما همه تلاشمان این است که این بسته به موقع به دست بچه‌ها برسد، می‌دانید که بچه‌ها اگر اول سال تحصیلی را با لباس و کفش و دفتر مناسب شروع نکنند، خاطره خوبی در ذهنشان نمی‌ماند.»

مینا مولایی

منبع : متن روزنامه جام جم
شنبه 17شهریورماه 1397

ناگفته‌هایی از سیاست‌های اقتصادی ششمین «ایران‌نوشت»

ششمین دورۀ جشنوارۀ نوشت‌افزار ایرانی-اسلامی با عنوان «ایران‌نوشت» از ۲۲مرداد تا ۲شهریور سال جاری در بخش نمایشگاهی مرکز آفرینش‌های فرهنگی‌هنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برگزار شد.

به گفتۀ سعید حسینی، مدیرعامل مجمع نوشت‌افزار ایرانی اسلامی، در این نمایشگاه بالغ بر ۱۰۰ تولیدکنندۀ داخلی با هدف ذائقه‌سازی و با رعایت فرهنگ بومی به عرضۀ پنج هزار محصول داخلی پرداختند.

از میان عوامل برگزارکنندۀ این رویداد اقتصادی-فرهنگی، به سراغ جواد باقریان رفتیم. وی هم کارشناسی مدیریت فرهنگی دارد و هم سال‌ها به عنوان فعال اقتصادی با بدنۀ بازاریان و تولیدکنندگان در ارتباط بوده است. باقریان مدیر تجاری‌سازی مجموعه‌ای است با عنوان آرش که به گفته خودش: از همان آغاز با دغدغه‌های فرهنگی متولیانش شکل گرفت، سه سال است در حوزۀ پژوهش انیمیشن و کاراکتر فعالیت دارد و یک سال اخیر هم در بخش تجاری‌سازی محصولات کاراکترمحور وارد شده است. در حقیقت این مجموعه نقش حلقۀ واسط را بین تولیدکنندگان محتوای نرم و تولیدکنندگان کالای فیزیکی ایفا می‌کند.

باقریان معتقد است دو قشرِ تهیه‌کنندۀ محتوای دیداری و نوشتاری در ایران و تولیدکنندۀ محصول بازاری داخلی، زبان مشترکی برای هم‌افزایی و رسیدن به تعامل مورد نیاز برای بیرون کشیدن سهم بازار از دست کاراکترهای غیربومی ندارند. گفتمان این دو قشر و نگاهشان به بازارِ سرمایه از دو جنس کاملاً متفاوت است و بدون درک و شناخت هر کدام از دیگری، تلاش برای عرضۀ موفق کاراکترهای بومی عملاً محکوم به شکست است. به همین سبب، اشتراک‌آفرینیِ منافع اقتصادی برای این دو بخش، که در نهایت می‌تواند به اتفاقات فرهنگی مثبت برای کشور منتهی ‌شود، از وظایفی است که بخش تجاری‌سازی مجموعۀ آرش برای خود تعریف کرده است.

وقتی کاراکترهای معارض (عنوانی که برای کاراکترهای متضاد با فرهنگ بومی به کار رفته) درصد بالایی از سهم بازار داخلی را بلعیده‌اند و استقبال از محصولات جانبی‌شان از نوشت‌افزار گرفته تا وسایل خانه چون پرده و فرش و ساعت و … هر تولیدکنندۀ خُردی را هم به وسوسۀ استفاده از آن‌ها می‌اندازد، کاراکتر داخلی عملاً شانسی برای ادامۀ حیاتش در چرخۀ اقتصادی کشور ندارد. هر کاراکتر بر اساس بهره‌ای که از سبد دیداری مخاطب نصیبش می‌شود و به دنبالش، احساس نیازی که در مخاطب ایجاد می‌کند، در بازار نفوذ دارد. متأسفانه صدا و سیما خود را به عنوان رقیبِ توسعه‌دهندگان کاراکترهای بیگانه به رسمیت نمی‌شناسد و تقریباً میدان را برای جولان تبلیغاتی آنها خالی گذاشته است. اگر بخواهیم کاراکتری ماندگار شود باید داستان خوب و شخصیت‌پردازی قوی داشته باشد. باید انتشار سریالی منظم و مداوم داشته باشد. باید تبلیغات خوب و هوشمندانه‌ای داشته باشد.

مدیر تجاری‌سازی مجموعۀ آرش از یک سال سختی‌ای می‌گوید که کف بازار برای مذاکره با تولیدکنندگان صرف کرده است؛ از اینکه تولیدکنندۀ ایرانی، به خاطر نبود ساز و کارهای بازدارندۀ قانونی برای استفاده از کاراکترهای خارجی، دستش برای انتخاب باز است. طبیعتاً اکثرشان هم در وهلۀ اول به سودآوری خود اهمیت می‌دهند پس، دست روی تولید محصولاتی می‌گذارند که برای چشم و ذهن مخاطب ایرانی آشناتر و خوشایندتر است. این مجموعه حق استفاده از چند کاراکتر مثل «فیلشاه»، «حسنا کوچولو» و «اتل متل یه جنگل» را از تهیه‌کنندۀ اثر خریداری کرده و امسال به طور رایگان در اختیار تولیدکنندگان حاضر در ششمین نمایشگاه نوشت‌افزار ایرانی-اسلامی گذاشته است. باقریان دلیل این کار را جلب اعتماد سرمایه‌گذاران این بازار عنوان کرد. چون به این نتیجه رسیده‌اند که اساساً آدمِ تولیدِ محصول آدم خلق کاراکتر نیست، و برعکس. اگر می‌بینیم روند پذیرش یک کاراکتر توسط مخاطب در ایران طوری نیست که او را به پرداخت هزینه برای محصولات جانبی آن کاراکتر ترغیب کند، به خاطر این است که حلقه‌های زنجیرۀ اقتصادی این روند به درستی پشت سر هم چیده نشده‌اند. این اشتباه است که تهیه‌کنندۀ یک کاراکتر خود به طور مستقیم وارد مذاکره با تولیدکنندۀ محصول شود و او را قانع کند که کاراکترش را خریداری کرده و روی محصولاتش کار کند. همینطور اشتباه است که تولیدکنندۀ محصولی برای توسعۀ برندش، بدون در نظر داشتن نیاز و جایگاه خود وسلیقۀ بازار، مستقیم سفارش تولید کاراکتر تبلیغاتی برای محصولاتش را بدهد. نکات و چالش‌های زیادی در این عرصه وجود دارد و فقط کسی می‌تواند آن را مدیریت کند که زبان و نگرش هر دو طرف را به خوبی بشناسد. این البته نیاز به انعطافی دارد که شاید هیچ‌کدام از این دو طرف به آن رضا ندهند. ما، در مجموعۀ آرش، راه برون‌رفت از این مشکلات را حضور رایگان کاراکترهای ایرانی در کف بازار می‌بینیم؛ آن هم به مدت چند سال. چون قرار است این کاراکتر بومی با کاراکتر خارجی‌ای رقابت کند که هم رایگان در اختیار تولیدکننده محصول قرار دارد، هم از سبد دیداری مخاطب ایرانی به بهترین شکل بهره برده است.

وی همچنین افزود: در ابتدا، کار طبق برنامه‌ریزی‌های مجموعه پیش نمی‌رفت. مثلاً نتوانستیم مانع حضور محصولاتِ با کارکترهای معارض در بازار شویم و در نتیجه، کسبه‌ای هم که به خاطر مذاکرات طولانی ما راضی به عرضۀ محصولات با کاراکترهای بومی شده بودند تاب رقابت در بازار را نیاوردند و تجربۀ بدی برایشان رقم خورد. در همین بخش بود که متوجه شدیم اقناع بازاریان، حتی با تکیه بر قوانین و نظارت‌ها، برای ورود به این چالش کافی نیست. باید برای فروش اجناس و پیدا کردن بازار کمکشان کنیم.

در مرحلۀ بعد برنامه‌هایی داریم که یکی همین رایگان در اختیار قرار دادن کاراکترهای داخلی به تولیدکنندگان محصول است با اینکه ما خودمان حق انتفاع از این کاراکترها را از تهیه‌کنندگانش خریداری کرده‌ایم؛ ولی به دلایلی که شرحش رفت حاضر به این کار شدیم.

در ادامه کار قطعاً با سختی‌های بیشتری روبه‌رو می‌شویم چون با تغییر ذائقه سروکار خواهیم داشت. نه فقط خریداران، که بازاریان هم شامل این مسئله می‌شوند. ذائقۀ بازاریان خیلی سخت تغییر می‌کند و لازم است از بازگشت سرمایۀ خود اطمینان حاصل کنند. وقتی تهیه‌کنندۀ اثر کاراکتری خلق می‌کند و بدون سبد رسانه‌ای تلاش دارد تا کاراکترش روی محصولی برود، به احتمال زیاد با شکست روبه‌رو خواهد شد. یا وقتی به حیات کاراکترش، با ساخت ادامۀ مجموعه داستانش به طور منظم و در فواصل کوتاه، ادامه نمی‌دهد؛ اگر موفقیتی هم کسب کند این موفقیت پایدار نخواهد ماند و با فراموشی کاراکتر محصولات جانبی‌اش هم دیگر خریدار نخواهند داشت. گاهی تصور می‌شود فقط قصۀ خوب داشتن و ساخت انیمیشن با آخرین تکنولوژی‌ها کافی است. اما ماندگاری کاراکتر در رسانه و اینکه در فواصل کوتاه قسمت بعدیش منتشر شود هم بسیار مهم است.

مسائل اقتصادی در این حوزه چالش‌هایی هستند که بدون برطرف کردنشان نباید انتظار توفیق چشمگیری در حل مسائل فرهنگی را داشته باشیم.

224455

تهیه و تنظیم: شیرین محرابیان

شخصیت‌های «فیلشاه» در صدر فروش لوازم التحریر ایرانی-اسلامی

 مدیرعامل مجمع نوشت‌افزار ایرانی – اسلامی باشاره به استقبال مردم از شخصیت های ایرانی لوازم‌التحریر ایرانی-اسلامی گفت: تاکنون شخصیت کاراکترهای «فیلشاه» در صدر فروش نمایشگاه نوشت‌افزار است.

سعید حسینی مدیرعامل مجمع نوشت‌افزار ایرانی – اسلامی در گفت‌وگو با خبرنگار آموزش و پرورش خبرگزاری فارس درباره نمایشگاه ایران نوشت اظهار کرد: تاکنون بازخورد خوب بوده است و به نظر می‌آید تعداد  مخاطبان نسبت به سال گذشته بیشتر شده است.

وی ادامه داد: در حال حاضر کمتر از ۳۰ درصد تولیدات ایرانی، بازار لوازم التحریر کشور را تشکیل می‌دهد و تلاش می‌شود که این میزان افزایش یابد.

حسینی اضافه کرد: بررسی‌ها نشان می‌دهد بیشتر کاراکتر تولیدات لوازم‌التحریر داخلی کشور، خارجی است و کمتر از ۱۰ درصد کاراکترهای تولیدات داخلی لوازم‌التحریر، داخلی است البته این رقم طی چند سال پیش عدد صفر بوده است.

وی با بیان اینکه اقدامات ما از سال ۹۱ برای فروش نوشت‌افزار ایرانی-اسلامی و فرهنگ‌سازی کاراکترهای داخلی آغاز شد، گفت: در آن زمان، با شکست طرح دارا و سارا، ذهنیت نسبت به کاراکتر داخلی منفی بود اما الان فضا تغییر کرده است.

مدیرعامل مجمع نوشت‌افزار ایرانی – اسلامی با بیان اینکه مالکیت معنوی کاراکتر فیلشاه را گرفتیم و در اختیار تولیدکنندگان لوازم‌التحریر قرار دادیم، افزود: در حال حاضر کاراکترهای فیلشاه، حسنا کوچولو، شاهزاده روم، اتل متل یه جنگل، مل‌مل و دیرین دیرین قسمت دفتر از جمله کاراکترهای لوازم‌التحریر این نمایشگاه است.

وی ادامه داد: برآوردها تاکنون نشان می‌دهد در حال حاضر کاراکتر فیلشاه مورد استقبال تعداد زیادی از مخاطبان قرار گرفته و در صدر فروش است.

حسینی به زمان این نمایشگاه اشاره کرد و گفت: این نمایشگاه تا دوم شهریورماه برپاست و اگر استقبال همچنان ادامه داشته باشد یا در همین مکان یا در مکان دیگری ادامه می‌یابد.

نمایشگاه لوازم‌التحریر ایرانی -اسلامی هر روز از ساعت ۱۱ تا ۲۳ در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در خیابان حجاب آماده استقبال از مخاطبان است.

منبع : خبرگزاری فارس